{"id":2,"date":"2016-05-10T03:48:21","date_gmt":"2016-05-10T03:48:21","guid":{"rendered":"http:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/?page_id=2"},"modified":"2018-09-03T16:21:07","modified_gmt":"2018-09-03T16:21:07","slug":"sample-page","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/?page_id=2","title":{"rendered":"O PARAFII"},"content":{"rendered":"

Historia parafii i ko\u015bcio\u0142a parafialnego<\/span><\/strong><\/span><\/h1>\n

Turobin – wie\u015b gminna w powiecie bi\u0142gorajskim, na Roztoczu Zachodnim, nad rzek\u0105 Por.<\/span><\/h3>\n

W XIII w. osada targowa i obronna przy drodze z Kijowa do Krakowa, od 1389 r. w\u0142asno\u015b\u0107 Dymitra z Goraja. W 1420 r. nast\u0105pi\u0142a lokalizacja miasta Turobin na miejscu wsi o tej samej nazwie. By\u0142 to teren par. Czerni\u0119cin. W 1430 r. w\u0142a\u015bciciele Turobina wybudowali ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 fili\u0105 parafii czerni\u0119ci\u0144skiej i ten charakter zachowa\u0142 przez 100 lat. Ponadto istnia\u0142 drugi ko\u015bci\u00f3\u0142-na Przedmie\u015bciu Szczebrzeszy\u0144skim (pw. \u015aw. Ducha). Ko\u015bci\u00f3\u0142 filialny by\u0142 uposa\u017cony w 4 \u0142any pola i dziesi\u0119cin\u0119, natomiast na utrzymanie szpitala i kap\u0142ana pos\u0142uguj\u0105cego przy ko\u015bciele \u015aw. Ducha przeznaczono 2 p\u00f3\u0142\u0142anki i ogrody. W 1530 r. bp che\u0142mski Jakub Buczacki po\u0142\u0105czy\u0142 fundusze trzech ko\u015bcio\u0142\u00f3w: w Czerni\u0119cinie, filialnego w Turobinie oraz \u015aw. Ducha i utworzy\u0142 w Turobinie prepozytur\u0119. Od tej pory Czerni\u0119cin, a\u017c do po\u0142owy XIX w., stanowi\u0142 fili\u0119 par. turobi\u0144skiej. Teren tak rozleg\u0142ej parafii zmniejszono w XIX w. poprzez od\u0142\u0105czenie Czerni\u0119cina. W roku 1932 gdy powsta\u0142a parafia Gil\u00f3w, od\u0142\u0105czono Gr\u00f3dki, a cz\u0119\u015b\u0107 Tokar do parafii Otrocz. Z dawnego uposa\u017cenia pozosta\u0142o, \u0142\u0105cznie z terenem zajmowanym przez cmentarz grzebalny, 8 ha ziemi.<\/span><\/h3>\n

Stara plebania, budynki gospodarcze powsta\u0142y w latach 1922-1925; parkan wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a: 1927-28. Nowa plebania zosta\u0142a wybudowana w 1976 roku.<\/span><\/h3>\n

W 1564 r. Turobin by\u0142 jednym z wi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w miejskich Ziemi Che\u0142mskiej. W 245 domach mieszka\u0142o mieszka\u0142o 1225 os\u00f3b, za\u015b pod koniec XIX w. liczba mieszka\u0144c\u00f3w si\u0119ga\u0142a 4 tys., w wi\u0119kszo\u015bci \u017byd\u00f3w.<\/span><\/h3>\n

W roku 1937 parafia Turobin liczy\u0142a 7706 dusz. Wg. Urz\u0119du Gminy w\u00a0 Turobinie, w dniu 1.I.2000 roku, w Turobinie by\u0142o zameldowanych 1115 mieszka\u0144c\u00f3w, w ca\u0142ej parafii -5100 os\u00f3b; w dniu 1.I.2007 – odpowiednio – 1043-4734; i stale si\u0119 zmniejsza.<\/span><\/h3>\n

W XVI w. Turobin stanowi\u0142 w\u0142asno\u015b\u0107 G\u00f3rk\u00f3w, kt\u00f3rzy przeszli na kalwinizm. W tym okresie zamieszkiwali tu liczni protestanci i funkcjonowa\u0142a innowiercza szko\u0142a. Sytuacja uleg\u0142a zmianie w 1595 r., kiedy miejscowo\u015b\u0107 sta\u0142a si\u0119 w\u0142asno\u015bci\u0105 Jana Zamojskiego. Od pocz. XVII w. w\u0142o\u015b\u0107 turobi\u0144ska nale\u017ca\u0142a do Ordynacji Zamojskiej. W 1604r.diecezja che\u0142mska zosta\u0142a podzielona na dekanaty. Do rangi jednego z nich awansowa\u0142 Turobin. Dopiero w 1790 r. dekanat turobi\u0144ski po\u0142\u0105czono z dek. krasnostawskim. P\u00f3\u017aniej jeszcze kilka razy nast\u0119powa\u0142y zmiany: w 1806 r. przy\u0142\u0105czono Turobin do dek. urz\u0119dowskiego, w 1818 r. ponownie do dekanatu krasnostawskiego i wreszcie w 1919 r. reaktywowano dekanat turobi\u0144ski..<\/span><\/h3>\n

Na terenie parafii-wie\u015b Przedmie\u015bcie Szczebrzeszy\u0144skie-istnia\u0142 drugi ko\u015bci\u00f3\u0142, \u015aw. Ducha, wybudowany w 1461 r. z fundacji Jana i Andrzeja \u015awid\u00f3w. Pocz\u0105tkowo drewniany, od XVIII w. murowany, zosta\u0142 rozebrany na pocz\u0105tku XIX w. Przy tej \u015bwi\u0105tyni funkcjonowa\u0142 szpital dla ubogich. Istnia\u0142 jeszcze po rozebraniu ko\u015bcio\u0142a, pod nazw\u0105 przytu\u0142ku dla biednych. W \u017cyciu religijnym parafii pewn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142y r\u00f3wnie\u017c stowarzyszenia religijne, m.in.w 1598 r. za\u0142o\u017cono bractwo \u015bw. Anny, kt\u00f3re dzia\u0142a\u0142o do pocz\u0105tk\u00f3w XX wieku. W 1673 r.z aistnia\u0142o bractwo r\u00f3\u017ca\u0144cowe, w 1880 r. trzeci zakon \u015bw. Dominika i wreszcie trzeci zakon \u015bw. Franciszka. Przy parafii istnia\u0142a biblioteka.<\/span><\/h3>\n

Z Turobina wywodzi si\u0119 prawnik Jan z Turobina, rektor Akademii Jagiello\u0144skiej, zmar\u0142y w 1575 r. Stanis\u0142aw Staszic by\u0142 tu proboszczem w latach 1788-1790, w pobliskiej Tarnawie mieszka\u0142 u brata ks. Piotr \u015aciegienny (po powrocie z zes\u0142ania). Przez d\u0142ugi okres w XVIII w. wikariuszami byli tu bernardyni. Do XIX w. teren ten w niewielkim stopniu zamieszkiwali unici, kt\u00f3rzy ju\u017c w XVII w. posiadali cerkiew w Tarnawie. Od XVI do XX w. Turobin by\u0142 wielokrotnie niszczony przez najazdy obcych wojsk i po\u017cary. Decyzj\u0105 caratu w 1869 r. Turobin utraci\u0142 prawa miejskie. W 1882 r. w Turobinie wzniesiono cerkiew prawos\u0142awn\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a rozebrana w 1929 r. Liczna gmina \u017cydowska funkcjonowa\u0142a w Turobinie do 1942 roku; synagoga zosta\u0142a rozebrana w roku 1970, a cmentarz \u017cydowski zaorano, obecnie jest to \u0142\u0105ka.<\/span><\/h3>\n

Dawniej zmar\u0142ych grzebano na cmentarzach istniej\u0105cych przy ko\u015bciele Wszystkich \u015awi\u0119tych (dawny filialny) i \u015aw. Ducha – na Przedmie\u015bciu. Cmentarze te zamkni\u0119to w 1907 roku. Cmentarz obecnie u\u017cytkowany istnia\u0142 ju\u017c w XVII w.z przeznaczeniem dla zmar\u0142ych w czasie epidemii.<\/span><\/h3>\n

Pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142, pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych, wybudowano w 1430 r. Zosta\u0142 on spalony przez Tatar\u00f3w w 1509 r. Obecnie istniej\u0105cy wzniesiono w 1530 r. pw. \u015bw. Dominika. Fundatorami by\u0142a rodzina G\u00f3rk\u00f3w. Zosta\u0142 on konsekrowany przez bpa Jakuba Buczackiego w 1530 roku. W latach 1574-1595 by\u0142 zamieniony na zb\u00f3r kalwi\u0144ski. W latach 1620-1623 rozbudowali go Tomasz i El\u017cbieta Zamojscy (budowniczy Jan Wolff – dobudowana nawa g\u0142\u00f3wna i dwie boczne kaplice). Po sprofanowaniu przez Kozak\u00f3w, rekonsekrowany przez bpa Miko\u0142aja \u015awirskiego w 1650 roku. Dwa razy niszczy\u0142y go po\u017cary: pod koniec XVII w. i w 1951 roku. Wielokrotnie by\u0142 remontowany (w latach 1713, 1774-1775,1818, 1852, 1874, 1900-1905, 1921, kilkakrotnie po II wojnie \u015bwiatowej. Od 1999 roku do chwili obecnej, trwaj\u0105 stale prace konserwatorskie i\u00a0 renowacyjne.<\/span><\/h3>\n

Ko\u015bci\u00f3\u0142 murowany z kamienia i ceg\u0142y, jednonawowy, w stylu renesansu lubelskiego (z elementami p\u00f3\u017anogotyckimi). Prezbiterium gruntownie przebudowane w 2005 r. – wymiana na nowe – z granitu – posadzka, o\u0142tarz, ambonka i pulpit. Przy prezbiterium zakrystia z przedsionkiem i pomieszczeniem na pi\u0119trze, nadbudowanym w 1953 r., przy nawie dwie kaplice (od p\u00f3\u0142nocy i po\u0142udnia), na suficie sztukaterie (w nawie nowe, z 1953 r.), wyposa\u017cony w 5 o\u0142tarzy. O\u0142tarz g\u0142\u00f3wny jest drewniany, z ok.1623 r., w p\u00f3\u017aniejszym czasie cz\u0119\u015bciowo przerobiony. W o\u0142tarzu tym mieszcz\u0105 si\u0119 trzy obrazy: dwa pochodz\u0105ce prawdopodobnie z ko\u015bcio\u0142a w Radecznicy: pod zasuw\u0105- Naj\u015bwi\u0119tszej Tr\u00f3jcy (XVIII w.), na zasuwie – \u015bw. Jan Nepomucena (XVIII w.); trzeci – \u015bw. Dominika (z 1993 r.). Ponadto na \u015bcianach prezbiterium znajduj\u0105 si\u0119: p\u0142yta nagrobna Anny ze \u017bmigrodu \u015awidwiny-z ok.1546 r, obrazy: Wniebowzi\u0119cia NMP z XVIII w., z wieku XIX – \u015bw. J\u00f3zefa, \u015bw. Walentego, \u015bw. Rocha.<\/span><\/h3>\n

O\u0142tarze boczne – przy t\u0119czy: lewy, z ok.1630 r., marmur rze\u017abiony, ciemno-br\u0105zowy, z obrazami \u015bw. Marii Magdaleny i \u015bw. Heleny (oba z XVII w.); przy o\u0142tarzu ambona z XVII w. Po prawej stronie t\u0119czy-o\u0142tarz drewniany z XIX w,z obrazami Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego i \u015bw. Faustyny (oba z r.2005.),na o\u0142tarzu-relikwiarum z relikwiarzem \u015bw. Faustyny (z r.20050; za\u015b przy o\u0142tarzu na konsolce-figura nieznanego \u015bwi\u0119tego z XVIII w.<\/span><\/h3>\n

Kaplice boczne: p\u00f3\u0142nocna-o\u0142tarz murowany z r.1927,z obrazem \u015bw. Anny Samotrzeciej z 1630r; po\u0142udniowa-o\u0142tarz drewniany z XVIIIw., z obrazami: MBz Dzieci\u0105tkiem-XVII w, a w nastawie-MB z Chrystusem-XVIII w. Na ch\u00f3rze muzycznym organy Blomberga z 1888 r.<\/span><\/h3>\n

W oknach witra\u017ce: w prezbiterium-z 1900 r.; w nawie g\u0142\u00f3wnej, kaplicach i zakrystii z 2001-2002r.W zakrystii przechowuje si\u0119 zabytkowe szaty i naczynia liturgiczne. Obok ko\u015bcio\u0142a dzwonnica murowana z XIX w.<\/span><\/h3>\n

Ponadto na terenie parafii znajduje si\u0119 wiele kapliczek przydro\u017cnych, m.in. – w Przedmie\u015bciu Szczebrzeszy\u0144skim (M. Bo\u017cej, drewniana z 1910 r.); – na pograniczu Turobina i Przedmie\u015bcia – na miejscu dawnego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Ducha – (\u015bw. Jana Nepomucena z 1935r.); – w Turobinie- (drewniana \u015bw. Marka z 1822 r.); – przy drodze z Turobina do Tarnawy (\u015bw.Jana Nepomucena z XIX w.); w Olszance (1905r.); w \u017babnie (drewniana z ok.1910 r.); w Tokarach (drewniana z 1908 r.).<\/span><\/h3>\n

Miejscowo\u015bci nale\u017c\u0105ce do parafii:<\/span><\/strong><\/p>\n

Eliz\u00f3wka, Guz\u00f3wka kol., Guz\u00f3wka w., Huta Turobi\u0144ska, Olszanka, Przedmie\u015bcie Szczebrzeszy\u0144skie, Rokit\u00f3w, Tarnawa Du\u017ca, Tarnawa kol., Tarnawa Ma\u0142a, Tokary, Turobin os., Zagroble, Za\u0142awcze, \u017babno kol., \u017babno.<\/span><\/p>\n

Kaplice publiczne na terenie parafii:
\n<\/strong>1. Turobin – cmentarz grzebalny, kaplica cmentarna-drewniana pw. \u015bw. El\u017cbiety (z 1822 r.)<\/span>
\n2. Guz\u00f3wka,7 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. \u015bw. Maksymiliana Kolbe (z 1996 r.)<\/span>
\n3. Huta Turobi\u0144ska,10 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. \u015bw. Anny (z 1983 r.)<\/span>
\n4. Tarnawa Du\u017ca, 6 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. MB R\u00f3\u017ca\u0144cowej (z 1983 r.)\u00a0\u00a0<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Historia parafii i ko\u015bcio\u0142a parafialnego Turobin – wie\u015b gminna w powiecie bi\u0142gorajskim, na Roztoczu Zachodnim, nad rzek\u0105 Por. W XIII w. osada targowa i obronna przy drodze z Kijowa do Krakowa, od 1389 r. w\u0142asno\u015b\u0107 Dymitra z Goraja. W 1420 r. nast\u0105pi\u0142a lokalizacja miasta Turobin na miejscu wsi o tej samej nazwie. By\u0142 to teren par. Czerni\u0119cin. W 1430 r. w\u0142a\u015bciciele Turobina wybudowali ko\u015bci\u00f3\u0142, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 fili\u0105 parafii czerni\u0119ci\u0144skiej i ten charakter zachowa\u0142 przez 100 lat. Ponadto istnia\u0142 drugi ko\u015bci\u00f3\u0142-na Przedmie\u015bciu Szczebrzeszy\u0144skim (pw. \u015aw. Ducha). Ko\u015bci\u00f3\u0142 filialny by\u0142 uposa\u017cony w 4 \u0142any pola i dziesi\u0119cin\u0119, natomiast na utrzymanie szpitala i kap\u0142ana pos\u0142uguj\u0105cego przy ko\u015bciele \u015aw. Ducha przeznaczono 2 p\u00f3\u0142\u0142anki i ogrody. W 1530 r. bp che\u0142mski Jakub Buczacki po\u0142\u0105czy\u0142 fundusze trzech ko\u015bcio\u0142\u00f3w: w Czerni\u0119cinie, filialnego w Turobinie oraz \u015aw. Ducha i utworzy\u0142 w Turobinie prepozytur\u0119. Od tej pory Czerni\u0119cin, a\u017c do po\u0142owy XIX w., stanowi\u0142 fili\u0119 par. turobi\u0144skiej. Teren tak rozleg\u0142ej parafii zmniejszono w XIX w. poprzez od\u0142\u0105czenie Czerni\u0119cina. W roku 1932 gdy powsta\u0142a parafia Gil\u00f3w, od\u0142\u0105czono Gr\u00f3dki, a cz\u0119\u015b\u0107 Tokar do parafii Otrocz. Z dawnego uposa\u017cenia pozosta\u0142o, \u0142\u0105cznie z terenem zajmowanym przez cmentarz grzebalny, 8 ha ziemi. Stara plebania, budynki gospodarcze powsta\u0142y w latach 1922-1925; parkan wok\u00f3\u0142 ko\u015bcio\u0142a: 1927-28. Nowa plebania zosta\u0142a wybudowana w 1976 roku. W 1564 r. Turobin by\u0142 jednym z wi\u0119kszych o\u015brodk\u00f3w miejskich Ziemi Che\u0142mskiej. W 245 domach mieszka\u0142o mieszka\u0142o 1225 os\u00f3b, za\u015b pod koniec XIX w. liczba mieszka\u0144c\u00f3w si\u0119ga\u0142a 4 tys., w wi\u0119kszo\u015bci \u017byd\u00f3w. W roku 1937 parafia Turobin liczy\u0142a 7706 dusz. Wg. Urz\u0119du Gminy w\u00a0 Turobinie, w dniu 1.I.2000 roku, w Turobinie by\u0142o zameldowanych 1115 mieszka\u0144c\u00f3w, w ca\u0142ej parafii -5100 os\u00f3b; w dniu 1.I.2007 – odpowiednio – 1043-4734; i stale si\u0119 zmniejsza. W XVI w. Turobin stanowi\u0142 w\u0142asno\u015b\u0107 G\u00f3rk\u00f3w, kt\u00f3rzy przeszli na kalwinizm. W tym okresie zamieszkiwali tu liczni protestanci i funkcjonowa\u0142a innowiercza szko\u0142a. Sytuacja uleg\u0142a zmianie w 1595 r., kiedy miejscowo\u015b\u0107 sta\u0142a si\u0119 w\u0142asno\u015bci\u0105 Jana Zamojskiego. Od pocz. XVII w. w\u0142o\u015b\u0107 turobi\u0144ska nale\u017ca\u0142a do Ordynacji Zamojskiej. W 1604r.diecezja che\u0142mska zosta\u0142a podzielona na dekanaty. Do rangi jednego z nich awansowa\u0142 Turobin. Dopiero w 1790 r. dekanat turobi\u0144ski po\u0142\u0105czono z dek. krasnostawskim. P\u00f3\u017aniej jeszcze kilka razy nast\u0119powa\u0142y zmiany: w 1806 r. przy\u0142\u0105czono Turobin do dek. urz\u0119dowskiego, w 1818 r. ponownie do dekanatu krasnostawskiego i wreszcie w 1919 r. reaktywowano dekanat turobi\u0144ski.. Na terenie parafii-wie\u015b Przedmie\u015bcie Szczebrzeszy\u0144skie-istnia\u0142 drugi ko\u015bci\u00f3\u0142, \u015aw. Ducha, wybudowany w 1461 r. z fundacji Jana i Andrzeja \u015awid\u00f3w. Pocz\u0105tkowo drewniany, od XVIII w. murowany, zosta\u0142 rozebrany na pocz\u0105tku XIX w. Przy tej \u015bwi\u0105tyni funkcjonowa\u0142 szpital dla ubogich. Istnia\u0142 jeszcze po rozebraniu ko\u015bcio\u0142a, pod nazw\u0105 przytu\u0142ku dla biednych. W \u017cyciu religijnym parafii pewn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142y r\u00f3wnie\u017c stowarzyszenia religijne, m.in.w 1598 r. za\u0142o\u017cono bractwo \u015bw. Anny, kt\u00f3re dzia\u0142a\u0142o do pocz\u0105tk\u00f3w XX wieku. W 1673 r.z aistnia\u0142o bractwo r\u00f3\u017ca\u0144cowe, w 1880 r. trzeci zakon \u015bw. Dominika i wreszcie trzeci zakon \u015bw. Franciszka. Przy parafii istnia\u0142a biblioteka. Z Turobina wywodzi si\u0119 prawnik Jan z Turobina, rektor Akademii Jagiello\u0144skiej, zmar\u0142y w 1575 r. Stanis\u0142aw Staszic by\u0142 tu proboszczem w latach 1788-1790, w pobliskiej Tarnawie mieszka\u0142 u brata ks. Piotr \u015aciegienny (po powrocie z zes\u0142ania). Przez d\u0142ugi okres w XVIII w. wikariuszami byli tu bernardyni. Do XIX w. teren ten w niewielkim stopniu zamieszkiwali unici, kt\u00f3rzy ju\u017c w XVII w. posiadali cerkiew w Tarnawie. Od XVI do XX w. Turobin by\u0142 wielokrotnie niszczony przez najazdy obcych wojsk i po\u017cary. Decyzj\u0105 caratu w 1869 r. Turobin utraci\u0142 prawa miejskie. W 1882 r. w Turobinie wzniesiono cerkiew prawos\u0142awn\u0105, kt\u00f3ra zosta\u0142a rozebrana w 1929 r. Liczna gmina \u017cydowska funkcjonowa\u0142a w Turobinie do 1942 roku; synagoga zosta\u0142a rozebrana w roku 1970, a cmentarz \u017cydowski zaorano, obecnie jest to \u0142\u0105ka. Dawniej zmar\u0142ych grzebano na cmentarzach istniej\u0105cych przy ko\u015bciele Wszystkich \u015awi\u0119tych (dawny filialny) i \u015aw. Ducha – na Przedmie\u015bciu. Cmentarze te zamkni\u0119to w 1907 roku. Cmentarz obecnie u\u017cytkowany istnia\u0142 ju\u017c w XVII w.z przeznaczeniem dla zmar\u0142ych w czasie epidemii. Pierwszy ko\u015bci\u00f3\u0142, pw. Wszystkich \u015awi\u0119tych, wybudowano w 1430 r. Zosta\u0142 on spalony przez Tatar\u00f3w w 1509 r. Obecnie istniej\u0105cy wzniesiono w 1530 r. pw. \u015bw. Dominika. Fundatorami by\u0142a rodzina G\u00f3rk\u00f3w. Zosta\u0142 on konsekrowany przez bpa Jakuba Buczackiego w 1530 roku. W latach 1574-1595 by\u0142 zamieniony na zb\u00f3r kalwi\u0144ski. W latach 1620-1623 rozbudowali go Tomasz i El\u017cbieta Zamojscy (budowniczy Jan Wolff – dobudowana nawa g\u0142\u00f3wna i dwie boczne kaplice). Po sprofanowaniu przez Kozak\u00f3w, rekonsekrowany przez bpa Miko\u0142aja \u015awirskiego w 1650 roku. Dwa razy niszczy\u0142y go po\u017cary: pod koniec XVII w. i w 1951 roku. Wielokrotnie by\u0142 remontowany (w latach 1713, 1774-1775,1818, 1852, 1874, 1900-1905, 1921, kilkakrotnie po II wojnie \u015bwiatowej. Od 1999 roku do chwili obecnej, trwaj\u0105 stale prace konserwatorskie i\u00a0 renowacyjne. Ko\u015bci\u00f3\u0142 murowany z kamienia i ceg\u0142y, jednonawowy, w stylu renesansu lubelskiego (z elementami p\u00f3\u017anogotyckimi). Prezbiterium gruntownie przebudowane w 2005 r. – wymiana na nowe – z granitu – posadzka, o\u0142tarz, ambonka i pulpit. Przy prezbiterium zakrystia z przedsionkiem i pomieszczeniem na pi\u0119trze, nadbudowanym w 1953 r., przy nawie dwie kaplice (od p\u00f3\u0142nocy i po\u0142udnia), na suficie sztukaterie (w nawie nowe, z 1953 r.), wyposa\u017cony w 5 o\u0142tarzy. O\u0142tarz g\u0142\u00f3wny jest drewniany, z ok.1623 r., w p\u00f3\u017aniejszym czasie cz\u0119\u015bciowo przerobiony. W o\u0142tarzu tym mieszcz\u0105 si\u0119 trzy obrazy: dwa pochodz\u0105ce prawdopodobnie z ko\u015bcio\u0142a w Radecznicy: pod zasuw\u0105- Naj\u015bwi\u0119tszej Tr\u00f3jcy (XVIII w.), na zasuwie – \u015bw. Jan Nepomucena (XVIII w.); trzeci – \u015bw. Dominika (z 1993 r.). Ponadto na \u015bcianach prezbiterium znajduj\u0105 si\u0119: p\u0142yta nagrobna Anny ze \u017bmigrodu \u015awidwiny-z ok.1546 r, obrazy: Wniebowzi\u0119cia NMP z XVIII w., z wieku XIX – \u015bw. J\u00f3zefa, \u015bw. Walentego, \u015bw. Rocha. O\u0142tarze boczne – przy t\u0119czy: lewy, z ok.1630 r., marmur rze\u017abiony, ciemno-br\u0105zowy, z obrazami \u015bw. Marii Magdaleny i \u015bw. Heleny (oba z XVII w.); przy o\u0142tarzu ambona z XVII w. Po prawej stronie t\u0119czy-o\u0142tarz drewniany z XIX w,z obrazami Mi\u0142osierdzia Bo\u017cego i \u015bw. Faustyny (oba z r.2005.),na o\u0142tarzu-relikwiarum z relikwiarzem \u015bw. Faustyny (z r.20050; za\u015b przy o\u0142tarzu na konsolce-figura nieznanego \u015bwi\u0119tego z XVIII w. Kaplice boczne: p\u00f3\u0142nocna-o\u0142tarz murowany z r.1927,z obrazem \u015bw. Anny Samotrzeciej z 1630r; po\u0142udniowa-o\u0142tarz drewniany z XVIIIw., z obrazami: MBz Dzieci\u0105tkiem-XVII w, a w nastawie-MB z Chrystusem-XVIII w. Na ch\u00f3rze muzycznym organy Blomberga z 1888 r. W oknach witra\u017ce: w prezbiterium-z 1900 r.; w nawie g\u0142\u00f3wnej, kaplicach i zakrystii z 2001-2002r.W zakrystii przechowuje si\u0119 zabytkowe szaty i naczynia liturgiczne. Obok ko\u015bcio\u0142a dzwonnica murowana z XIX w. Ponadto na terenie parafii znajduje si\u0119 wiele kapliczek przydro\u017cnych, m.in. – w Przedmie\u015bciu Szczebrzeszy\u0144skim (M. Bo\u017cej, drewniana z 1910 r.); – na pograniczu Turobina i Przedmie\u015bcia – na miejscu dawnego ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Ducha – (\u015bw. Jana Nepomucena z 1935r.); – w Turobinie- (drewniana \u015bw. Marka z 1822 r.); – przy drodze z Turobina do Tarnawy (\u015bw.Jana Nepomucena z XIX w.); w Olszance (1905r.); w \u017babnie (drewniana z ok.1910 r.); w Tokarach (drewniana z 1908 r.). Miejscowo\u015bci nale\u017c\u0105ce do parafii: Eliz\u00f3wka, Guz\u00f3wka kol., Guz\u00f3wka w., Huta Turobi\u0144ska, Olszanka, Przedmie\u015bcie Szczebrzeszy\u0144skie, Rokit\u00f3w, Tarnawa Du\u017ca, Tarnawa kol., Tarnawa Ma\u0142a, Tokary, Turobin os., Zagroble, Za\u0142awcze, \u017babno kol., \u017babno. Kaplice publiczne na terenie parafii: 1. Turobin – cmentarz grzebalny, kaplica cmentarna-drewniana pw. \u015bw. El\u017cbiety (z 1822 r.) 2. Guz\u00f3wka,7 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. \u015bw. Maksymiliana Kolbe (z 1996 r.) 3. Huta Turobi\u0144ska,10 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. \u015bw. Anny (z 1983 r.) 4. Tarnawa Du\u017ca, 6 km, kaplica dojazdowa – murowana – pw. MB R\u00f3\u017ca\u0144cowej (z 1983 r.)\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2"}],"collection":[{"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":517,"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/2\/revisions\/517"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/turobin.kuria.lublin.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}